In dit verhaal
‘Hoeveel heb je van deze olie?’
Ik herinner me die vraag nog goed. Een dierenarts in Plovdiv stelde hem toen ik voor de tweede keer bij hem langsging. Bij onze eerste ontmoeting had ik hem verteld wat ik had meegemaakt en wat van mijn eigen CBD-olie achtergelaten, met alle bijbehorende documenten.
Voor mij was dat een van de mooiste momenten in de hele geschiedenis van Cannapopolis. Na jaren van werken, lenen en pogingen die op verlies uitliepen, zag ik eindelijk een kans om verder te gaan.
Ik had inmiddels momenten gekend waarop ik geen geld meer had om de rekeningen te betalen. Ik was blijven zitten met een oogst die ik jarenlang niet verkocht kreeg. Ik was vader geworden op het moment dat ik er financieel het slechtst voor stond. En ik was gearresteerd. Twee keer.
Om uit te leggen waarom die vraag zoveel voor me betekende, moet ik terug naar het begin.
2020: de fout waarmee alles begon
Begin 2020 werd ik gearresteerd voor het kweken van marihuana. Dat deed ik illegaal. Het was mijn fout en ik was er zelf verantwoordelijk voor.
Ik vertel daar open over, omdat hier het echte verhaal van Cannapopolis begint.
Tijdens de verhoren, terwijl ik vastzat, hoorde ik voor het eerst dat je ook in Bulgarije legaal cannabis met een laag THC-gehalte kon telen. Ja, dat lees je goed. Het waren de politieagenten zelf die me lieten inzien dat ik mijn vaardigheden ook voor iets goeds kon gebruiken, op een legale manier. Tot dat moment was het niet eens in me opgekomen. Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat die mogelijkheid bestond.
Ik was in de war. Ik had mezelf ernstig in de problemen gebracht, en het kweken van deze plant was wat ik het beste kon. Ik begon me af te vragen hoe ik wat ik had geleerd op een andere manier kon gebruiken. Ik wilde de situatie rechtzetten en iets opbouwen waar ik trots op kon zijn. Ik wilde dat wat ik kon ook iets voor andere mensen zou betekenen. Met andere woorden: ik wilde dat mijn bestaan hier op aarde zin had.
Ik begon te lezen, vragen te stellen en mensen te zoeken die me de regels konden uitleggen. Ik zal nooit vergeten hoe ik gewoon het ministerie van Landbouw belde om de hele procedure stap voor stap uitgelegd te krijgen. Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in cannabis en in cannabidiol, beter bekend als CBD. Langzaam veranderde mijn wens om een uitweg te vinden in een concreet plan: uitzoeken welke vergunningen ik nodig had om te telen en hoe ik daar een bedrijf omheen kon opbouwen.
Een vergunning krijgen bleek weer een obstakel. Mijn familie en de mensen om me heen hebben me altijd onvoorwaardelijk gesteund. Nu hielp mijn vader me ook met iets heel concreets. Hij had geen strafblad en was bereid me te helpen met de aanvraag.
Toen de vergunning was verleend, ging ik aan het werk.
De mensen die naast me bleven staan
Als ik over Cannapopolis vertel, noem ik altijd mijn familie. Hun steun is een groot deel van dit verhaal en ik wil uitleggen wat die voor me betekende.
De mensen om me heen gaven me de moed om te proberen mijn leven weer op orde te krijgen. Mijn vrouw stond al die tijd naast me. Mijn ouders geloofden dat ik met mijn werk iets zinvols kon doen, ook toen ik nog geen resultaten kon laten zien.
Ik teelde cannabis met een laag THC-gehalte, onder de 0,2%. Ik leidde het werk op het land. Als ik hulp nodig had, nam ik mensen aan en verzorgden we samen de planten. Maar de verantwoordelijkheid voor de oogst en de beslissingen lag bij mij.
Ik dacht toen dat ik voor een goede oogst ook wel een afzetmarkt zou vinden. Er zouden drie verschrikkelijke jaren volgen voordat ik begreep hoeveel ik daarbij over het hoofd zag. Eén ding kan ik je zeggen: het is een weg die je moet afleggen.
Ik had een oogst. Ik verkocht niets. Jarenlang.
Het eerste jaar ging op aan uitzoeken, papierwerk en voorbereidingen: een vergunning, grond en geld. Daarna teelde ik twee jaar achter elkaar. Ik vond geen afzetmarkt voor de eerste oogst, en ook niet voor de tweede. Het jaar daarna teelde ik niet, maar bleef ik zoeken naar een uitweg. De vraag bleef dezelfde: wat moest ik doen met wat ik had geproduceerd, en waarom was het zo moeilijk om het te vervoeren, te verwerken en te verkopen?
Ik had al mijn geld erin gestoken. Ik had geleend van mensen die me kenden en me vertrouwden. Ik had tonnen gedroogd plantmateriaal en er zat ontzettend veel werk in, maar het lukte me niet om de oogst te verkopen en mijn investering terug te verdienen. Zo gingen de jaren van 2020 tot 2023 voorbij: voorbereiden, telen en zoeken naar een uitweg.
Om zo'n bedrijf op te bouwen, had ik veel meer nodig dan mijn vaardigheden op het land. Ik moest uitzoeken welke eisen er golden voor vervoer en verwerking en welke documenten ik nodig had. Ik moest geschikte partners vinden en klanten bereiken. Elke volgende stap kostte meer tijd en, wat nog moeilijker was, meer geld.
Onderweg kwam ik ook mensen tegen die beloofden te helpen, maar me uiteindelijk aan het lijntje hielden of bedrogen.
Ik moest een tweede baan nemen om de rekeningen te betalen en mijn gezin te onderhouden. Natuurlijk bleef ik zoeken naar een oplossing voor de oogst en voor het project waar ik al zoveel in had gestoken. Zoveel dat opgeven gewoon geen optie was.
Juist in een van de zwaarste periodes werd mijn dochter geboren.
Vader worden brengt enorm veel vreugde. Bij ons kwamen daar ook veel zorgen bij. We hadden geen geld, juist toen we het het hardst nodig hadden. Het drukte inmiddels op mijn hele gezin en dat besefte ik elke dag.
Mijn vrouw bleef me steunen. Ik bleef zoeken naar een uitweg. Ook nu ik dit verhaal vertel, vind ik het belangrijk om niet te vergeten hoeveel de mensen naast me hebben moeten dragen.
In die jaren bleef ik ook leren. Ik volgde een cursus bij Learn Sativa, een organisatie in Florida die cursussen over cannabis geeft, en zocht naar manieren om het geleerde in de praktijk te brengen. Je steekt er tijd en geld in, probeert dingen, maakt fouten en beseft gaandeweg hoeveel je nog te leren hebt.
Opnieuw verlies op weg naar de olie
Langzaam kwam ik tot de conclusie dat ik een manier moest vinden om mijn oogst tot olie te laten verwerken. Daarin zag ik de kans om een eindproduct te maken waar ik achter kon staan, en om te beginnen met verkopen.
Om mijn oogst tot CBD-olie te laten verwerken, moest ik een partner buiten Bulgarije vinden. Ik begon de mogelijkheden in de buurlanden te onderzoeken.
Mijn eerste poging had met Roemenië te maken. Daarbij werd ik opnieuw gearresteerd, omdat het vermoeden bestond dat de lading marihuana was. De bestelbus en de oogst die ik erin vervoerde, werden in beslag genomen.
Nadat de lading was onderzocht, werd ik vrijgelaten. Helaas vertrok ik zonder de bestelbus en zonder de oogst. Die bleven daar als bewijsmateriaal in de zaak.
Ik vind het moeilijk te beschrijven hoe ik me voelde. Ik had gezocht naar een manier om de volgende stap te zetten, en nu ging ik weer naar huis met een enorm verlies. Dit gebeurde allemaal na jaren van inspanning en financiële problemen.
Mijn ouders vroegen zich inmiddels af of ik gek was geworden, omdat ik aan dit idee bleef vasthouden. Nu kan ik het met een glimlach vertellen, maar ik begrijp waarom ze zich zorgen maakten. Van buitenaf was het waarschijnlijk heel moeilijk te zien waar dit allemaal naartoe ging.
Soms leek het ook voor mij op gokken: je leent geld, steekt het erin in de hoop dat het deze keer lukt en raakt het kwijt. Dan weer. En weer.
Hoewel ik wist hoe moeilijk de situatie was, bleef opgeven op de een of andere manier geen optie. Juist daarom bleef ik, ondanks alles, zoeken naar een bedrijf dat mijn oogst kon verwerken.
Griekenland: de laatste poging die ik me kon veroorloven
Ik vond een bedrijf in Griekenland dat precies dit soort extractie uitvoerde.
Voor mij was dit de laatste kans die ik me kon veroorloven. Ik had geen geld voor nog een poging. Opnieuw moest ik een vriend om een lening vragen. Opnieuw moest iemand me vertrouwen, na alles wat er al was gebeurd.
Hij besloot me te helpen.
Ik maakte een partij van ongeveer honderd kilo gedroogd plantmateriaal klaar en vertrok naar Griekenland. Deze keer kwam ik zonder problemen de grens over en bereikte ik het bedrijf. De mensen daar namen de grondstof aan om die te verwerken.
Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat alles zo normaal verliep. Na zoveel obstakels was ik eindelijk bij mensen terechtgekomen die precies konden doen wat ik zocht. Juist toen, misschien voor het eerst in mijn leven, was ik bang om blij te zijn.
Toen ik na al die jaren eindelijk de geëxtraheerde olie had, was ik echt gelukkig. Eindelijk zag ik het resultaat van de volgende grote stap. De cannabisbloemen die ik had verzorgd, waren verwerkt en ik had een olie die rijk was aan cannabidiol en waarin ik veel vertrouwen had.
Natuurlijk was er nog veel te doen: documenten regelen, het product klaarmaken voor de markt, nieuwe kosten. Ik moest nog steeds klanten vinden. Maar deze keer had ik tenminste iets om mee naar hen toe te gaan.
‘Hoeveel heb je van deze olie?’
Terwijl ik klanten zocht, ontmoette ik iemand die me aanraadde om bij dierenklinieken langs te gaan en met de dierenartsen te praten.
Ik volgde zijn advies op. Ik ging naar een grote dierenkliniek in mijn woonplaats, Plovdiv. Ik vertelde een van de dierenartsen hoe ik was begonnen, wat ik had meegemaakt en wat ik had weten te produceren. Ik gaf hem wat olie cadeau.
Bij mijn volgende bezoek kwam de vraag waarmee ik dit verhaal begon:
‘Hoeveel heb je van deze olie?’
Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Na al die tijd waarin ik mijn idee probeerde uit te leggen en een manier zocht om ermee verder te komen, toonde iemand concrete belangstelling voor mijn product.
Die ontmoeting gaf me richting. Ik begon ook in andere steden het gesprek met dierenartsen te zoeken. Langzaam legde ik contacten en vond ik klanten. Daarna begon ik mijn werk ook aan apotheken, klinieken, winkels en andere bedrijven te presenteren.
Het bedrijf groeide stap voor stap. Het is een bijzonder soort product. Ik ging ergens langs, stelde me voor, vertelde mijn verhaal en beantwoordde vragen. Ik leerde verkopen en relaties met mensen opbouwen. Elke nieuwe kans kwam na weer meer werk.
Zo begon Cannapopolis zijn plek te vinden.
Waar ik nu sta en waarom ik doorga
Nu werk ik met klanten uit heel Europa en durf ik te zeggen dat we kunnen concurreren op de markt voor CBD-producten. Mijn doel is om het bedrijf wereldwijd uit te bouwen. En dat gaat me lukken. Ik bied CBD-olie aan in kleine verpakkingen, maar ook in grotere hoeveelheden voor zakelijke partners. Ik blijf Cannapopolis ontwikkelen en leren hoe ik dat beter kan doen.
Ik ben trots op de weg die ik heb afgelegd. Ik weet waar ik ben begonnen en hoeveel mensen me hebben geholpen om hier te komen. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.
Voor mij is kwaliteit een persoonlijke verantwoordelijkheid, omdat ik weet hoeveel werk er achter de grondstof zit. Die houding wil ik bij elke volgende stap vasthouden: mijn product kennen, er eerlijke informatie over geven en goed omgaan met de mensen die me vertrouwen.
Mijn eerste fout blijft deel van mijn leven. Maar daarna had ik een keuze in hoe ik verderging. Het duurde jaren, kostte veel en raakte mensen van wie ik hou. Ik ben dankbaar dat ze naast me bleven staan terwijl ik mijn weg probeerde te vinden.
Was het het waard? Voor mij wel.
Het verhaal van Cannapopolis gaat verder. Ik blijf eraan werken.
Dank je wel dat je de tijd hebt genomen om de persoon achter de naam te leren kennen. Als mijn verhaal je heeft geraakt, wil ik je vragen het met een vriend te delen. Ik geloof dat je er ook iets uit kunt halen voor je eigen leven. En als je me iets wilt zeggen of wilt vragen over hoe ik hier ben gekomen, kun je me schrijven. Ik antwoord graag.
En mocht je olie met cannabidiol (CBD) nodig hebben, dan denk ik dat ik kan helpen.
Bedankt voor je bijdrage aan het gesprek.
Reacties
Reacties laden…